De roos

Zie je een bloem, zie je het leven
dat teer begint en klein...
De één zal heel uitbundig bloeien,
de ander fijn en geurend zijn...

Er zijn er bij die blijven bloeien,
lang en onvermoeid,
maar ken je ook die hele tere,
die veel te vlug lijken volgroeid...

Daarom, een mens die moet niet vragen
bij welke groep je horen mag,
Blijf ik lang of misschien maar even?
Geheim van leven, pluk de dag!

Heel zijn leven is de mens op zoek
naar liefde, naar liefde en geluk.
Heel zijn leven wil de mens
die rode roos plukken,
de geur van de liefde ruiken,
haar smaak proeven...

Maar wie op zoek gaat
naar het rood van de roos
komt de pijn van de dorens tegen
want die zijn onlosmakelijk
met de liefde verbonden...
Wie de dorens schuwt,
de roos niet durft plukken
zal ook de liefde niet proeven,
zo gaat dat in het leven...

Troost

Wie het verdriet ruimte geeft
een buur wil zijn
een vriend wil zijn
zwijgen heeft geleerd
stil kan zijn nabij kan blijven
niet meer dan een woord    
niet meer dan een hand
een hand van liefde
een woord van verstaan
belangeloos kan waken
als een luisterend oor

die kan misschien troost zijn.
voor de mens gepijnigd
door verdriet
wanhoop in zijn bestaan
niet wetend waarom
afgemat, gedoofd,
en niet begrijpend
waarom juist hij/zij.

Ontmasker mij

Soms heb je even een masker nodig
om je te verbergen,
om rituelen te verrichten,
om even iemand anders te spelen.

Soms is je kleding dat masker,
dan weer je mobiel of een laptop,
waarachter verdriet of onzekerheid
een veilig heenkomen zoekt.
Een vriend, een echte mens,
gaat op zoek naar wie je bent,
achter dat masker….

Kom,zegt hij,
kom
van achter
dat masker vandaan,
laat je gezicht kijken,
laat je aan mij zien…..

Dan kunnen we
bij elkaar ontdekken,
waar ik voor sta,
waar jij voor vecht,
waar wij in geloven,
wat onze boodschap is
aan de wereld….

tekst: Felicia Dekkers