Geluk

Een tijd geleden ben ik als geestelijk verzorger in contact gekomen met een patiënt die mij erg heeft geraakt. De manier waarop ze met haar chronische ziekte en pijn omgaat is indrukwekkend. Ze woont alleen en haar vrienden- en kennissenkring is door haar ziekte enorm gekrompen, waardoor zij slechts sporadisch mantelzorg krijgt. Ze is dus bijna helemaal aangewezen op professionele zorg. Ze heeft de ervaring opgedaan dat behandelaars zich afwenden, zich geen raad weten met haar en haar ziekte. Of ze kunnen domweg niets meer doen om het allemaal draaglijk te maken. Ze heeft besloten om geen kasplant te worden. Daarom wil ze niet meer gereanimeerd worden en geen intensive care opname. Daarvoor draagt ze nu een plaatje op haar lichaam.
Ze geeft de moed niet op om menswaardig te worden behandeld. Lastig vinden ze haar. Eigenlijk weten veel zorgverleners niet goed raad met haar mondige opstelling. Ze voelt zich miskend in haar ziekte en in haar mens-zijn. Maar deze miskenning gaf en geeft haar ook de kracht om daartegen in opstand te komen.

Pas geleden vroeg iemand haar: ‘Hoe kun je dan nog gelukkig zijn?’ Een gedeelte van haar antwoord per e-mail wil ik hier -met haar toestemming- weergeven. Omdat wij er zoveel van kunnen leren.

‘Dat is een lastige, ja bij tijd en wijle voel ik dat wat je geluk kan noemen. Niet vaak, niet de hele dag of zo, maar bij momenten die zomaar kunnen overvallen.
Wanneer mijn zoon binnenstapt, meestal met de was. Maar altijd weer ben ik zo blij om hem te zien, zijn stem te horen. Vooral als hij weer terug is uit een verre stad, waar hij zo´n twee keer per jaar naar toe moet. En als hij de was weer komt ophalen, zijn blije gezicht. Ik kan gelukkig met alle beperkingen toch nog iets ‘moederen’ voor mijn kind. Dat is van onschatbare waarde en maakt mij gelukkig. Als mijn schoondochter belt of een middag langs komt, zo fijn is dat. Iets dat toch gelukt is, wat ik eigenlijk niet verwacht had.
Als er zomaar een briefje of kaart van iemand in de bus ligt. Als er een goede indicatie door het CIZ is afgegeven of een voorziening is goedgekeurd. Als ik voor een lunch uitgenodigd ben.
Wanneer ik na twee maanden oefenen ineens mijn rechter hand weer open kan krijgen en gebruiken. En dat het dan ook nog lange tijd goed blijft, nauwelijks te vatten. Op zo´n moment dat ik onverwacht toch eens heel even in de natuur kan zijn. Of als de mannen van de ambulance tijdens een aanval goed voor me zorgen en vriendelijk zijn, ze de situatie en aandoening serieus nemen. De duif die deze zomer vaak op de reling van het balkon heeft zitten slapen. Als de buren voor de zoveelste keer weer zomaar voor me klaar staan en helpen.

Ja, geluk is zoiets geks. Maar het is er in ieder geval nog. Kan soms tegen alle verwachtingen in zelfs vrij gemakkelijk naar boven worden gehaald. Intens worden gevoeld en beleefd. Ja, er is nog altijd ‘meer’ te halen uit minder van wat voor de meeste anderen ‘gewoon is’. Veel mensen zijn vaak ook niet gelukkig met alle luxe en voorspoed om zich heen. Geluk zit niet in grote dozen of verpakt in cellofaan en is niet te koop in winkels, maar het zit in kleine hoekjes en verborgen op onverwachte plaatsen en momenten. Voor het grijpen in min of meerdere mate, zelfs bij pech en tegenslag, als het even verscholen lijkt of niet gevoeld kan worden. Geluk is er altijd en overal voor iedereen.’

Ben Simons, geestelijk verzorger