Een letsel van de plexus is veelal het gevolg van tractie aan de arm en schouder, soms door beknelling en minder vaak door een open letsel zoals door een messteek of door een kogelverwonding. Vooral het rekkingsletsel leidt meestal niet tot een omschreven plaatselijke beschadiging. Daarom moet gekeken worden of er sprake is van worteluitscheuring uit het ruggenmerg (avulsie), zenuwverscheuring in de hals of bij de bovenarm (ruptuur), een litteken (neuromateuze)  verandering in de zenuw, of een combinatie van deze factoren. Bij het geboorteletsel is in de meeste gevallen sprake van schade aan het bovenste deel van de plexus (een van de wortels C5/C6 of gehele truncus superior) soms ook met C7, truncus medius betrokkenheid. Dat wil zeggen dat er goede functie van pols- en vingerbuigende spieren is behouden. Bij circa 20% van de obstetrische (=bij de geboorte ontstaan) plexusletsels is er een letsel waardoor de gehele plexus verstoord is geraakt. Hier is dus ook sprake van een verlamming aan de hand.

• verlamming van het middenrif waardoor soms moeilijke ademhaling en slechte voedselopname,
• Horner-syndroom, dwz vernauwde ooglidspleet en nauwe pupil,
• dunner worden van spieren, zogenaamde spieratrofie,
• gevoelsstoornissen